" ادب و اندیشه سپیدی کردار می آورد "

الفبای " پارسی- عربی " در دوران اسلامی و پس از تسخیر ایران شکل گرفت . ایرانیان در شکل گیری و بهبود این خط ، نقش بزرگی داشته‌اند . این خط در اصل برای نگاشتن قرآن و انجام امور دیوانی و دولتی ابداع شد . دیوان‌ سالارانی که در دستگاه دولتی و فرهنگی اسلامی به کار مشغول بودند عموما با یک یا چند الفبای آن زمان مانند پهلوی ، آرامی ، سغدی و مانوی آشنا بودند و با الهام از این خطوط اقدام به ابداع خط جدیدی نمودند .

اساس الفبای پارسی با الفبای فارسی یکی است ، اما الفبای پارسی دارای چهار حرف است که واج های متناظر آنها در عربی استاندارد وجود ندارد . برخی از حروف پارسی با حروف متناظر خود در عربی متفاوت هستند ؛ مثلا حرف «ک» در پارسی در حالت پایانی یا تنها با سرکش نوشته می‌شود در حالی که حرف «ك» عربی در این دو حالت بدون سرکش است . برخی از حروف در پارسی دارای بیش از یک شکل هستند ، مانند حرف « ه » ساده و حرف  « هٔ » . همچنین « ی » آخر در پارسی بدون نقطه است ، اما در عربی با دو نقطه نوشته می‌شو د : «ي».

الفبای پارسی شامل ۳۲ حرف است . حرف همزه در واژگان وام گرفته شده از زبان عربی استفاده می‌شود . حرف « هـ » با همزه‌ای کوچک ( هٔ ) نیز در پارسی استفاده می‌شود ، که البته گاهی حرف ی به جای آن به‌کار می‌رود .

حروف الفبای فارسی به شرح ذیل است :