" ادب و اندیشه سپیدی کردار می آورد "

نابینایی مقداری " آرد " برای پختن " نان " نزد نانوا برد .

 نانوا شروع به پختن کرد . 

مرد نابینا چون امکان نظارت از طریق چشم را نداشت 

از طریق گوش مراقب بود

و هر دفعه که نانوا " خمیر " را پهن می کرد 

و به داخل " تنور " می کوبید

از صدای " تاپ " که از اصابت نان به " دیواره ی تنور " ایجاد می شد

می دانست که یک نان پخته شده است

نابینا همین طور که شمرد دید که

صدای " تاپ " پنج بار آمد

اما وقتی که نانوا " نان " ها را به او تحویل داد

دید که چهار تاست 

نابینا برای این که اعتراض خود را مودبانه بیان کرده باشد

گفت : 

 به به از این " آرد و باد " 

" تاپش " پنج و " نانش " چار  .

این مثل در مورد آدم هایی که آشکارا " تقلب " می کنند 

و گمان می کنند دیگران متوجه نمی شوند 

به کار می رود .