خشنودی چهار تن
درب حیاط " باز " بود ،
لحظاتی " غفلت " نمودیم ،
ناگاه " دختر کوچکم " با
" گریه و فغان "
ما را متوجه
" دزدیده شدن دوچرخه اش " نمود .
او را با وعده ی خرید
" دوچرخه ای نو "
" آرام " نمودم .
روزی که با
" دوچرخه ی جدیدش "
در " پارک " ، " بازی " می کرد و
غرق " شادی " بود ،
" قهقهه ی " ، " کودکانه ای "
" توجهم " را " جلب " نمود .
" دخترکی " ، " دوچرخه اش " را
با " خوش حالی و غرور"
به " دوستانش " نشان می داد
و با اشاره به " پدرش " می گفت :
تازه برایم " خریده " است .
سر برگرداندم
" چشمانم " با " چشمان پدر دخترک "
" تلاقی " نمود ،
" لبخند رضایت "
بر " لبانش " هویدا بود .
" پاسخش " را با " لبخندی " بدرقه نمودم .
" دخترم " به " سمت ما " می آمد ،
به " سرعت " از " جای " برخاستم
تا از " راهی " که می آمد ،
و منجر به " آشوب و بلوا "
می گشت ، " برگردیم " .
" مباد " که چشم دخترم
به " دوچرخه ی سابقش " افتد
و " خنده " را بر لبان آن " پدر "
و " شادی " را بر " روزگار " آن دختر
" حرام " نماید .
چون چنین نمودیم
" خدا " را " شکر" نمودم
که اکنون با آن "عمل حرام "
" چهار تن " ، " خشنود " گشته اند .
