دیدی که خزان عاقبت کار نبود .

سرمای زمستان مادام نبود .

باز بود می شود هرچه بود و نبود .

جز ناخوشی کز آغاز نبود .

سپاس پروردگاری را که پرده های متفاوتی از بهار آفرید .

بهاری بودن هنر ماست .

نوروز امتداد حیات گرامی باد .

تفنگ به دستم دادند

گفتند او دشمن است 

" دوست من " ، 

گروهی اگر " احترام " شان کنی ،

تو را " نادان  " می دانند ، 

و اگر " بی محلی " شان کنی ،

از " گزندشان " بی امانی ،

پس " اندازه " نگهدار .

کریم خان زند هر روز صبح علی الطلوع تا شامگاه برای دادخواهی

ستم دیدگان ، رفع ستم واحقاق حقوق مردم در ارک شاهی می نشست و

 به امور مردم رسیدگی می کرد .

یک روز مردک حقه باز و چاپلوسی پیش آمد و همین که چشمش به کریم

خان افتاد ، شروع به های و های گریستن کرده و سیلاب اشک از دیدگان فرو

 ریخت ، او طوری گریه می کرد که هق و هق هایش اجازه سخن گفتن به او

 نمی داد .

پدری دست بر شانه پسرش گذاشت و از او پرسید :

تو می توانی مرا بزنی یا من تو را ؟

پدر " محمد تقی بهار " نیز مانند خود او لقب " ملک الشعرایی "       

داشته است . وقتی " بهار " جوان بعد از مرگ پدر مطرح شد و مدعی

 عنوان " ملک الشعرایی " ، برخی در قوت طبع شعر او تردید کردند و او را

به امتحانی بسیار دشوار مکلف نمودند .

یادم می آید وقتی که نوجوان بودم ،

 یک شب با پدرم در صف خرید بلیط سیرک ایستاده بودیم . 

جلوی ما یک خانواده پرجمعیت ایستاده بودند .

به نظر می رسید پول زیادی نداشتند.

 بودند به شهرها و شهرستان های خودشان یا گرفتار کارهای عید بودند اما

 استاد ما بدون هیچ تاخیری آمد سر کلاس و شروع کرد به درس دادن .

ای کاش " پرنده " " می فهمید " ،

فقط تا " زمانی " که " ،

" پنجره " " باز " است ،

" فرصت " " رقصیدن " دارد .

هنگامی که " تبر" به " جنگل " آمد ،

" درختان " یک صدا فریاد زدند ،

ای وای

" دسته اش " از " جنس ماست " .